Irfan Sezgin is 42 jaar, getrouwd, heeft drie kinderen en woont in Staphorst. Staphorst is daarentegen niet de plaats waar hij geboren en getogen is, dat is namelijk het plaatsje Sakarya in Turkije. Wegens politieke redenen en een tweede gevangenisstraf die boven zijn hoofd hing, moest hij in mei 2022 illegaal Turkije ontvluchten richting Nederland. “Ik had nog tijd om te wachten op het besluit, maar wachtte niet langer. Vrijheid is voor mij echt het belangrijkste.”
Hoe zag uw leven er in Turkije uit?
“In Turkije was ik officier van justitie, maar toen ik nog jong was wou ik eigenlijk economie studeren. Destijds had ik een enorm aardige docent die tegen mij zei: ‘Je bent een goed mens, betrouwbaar en eerlijk. Je zou dus eerder een uitstekende rechter kunnen worden.’ Hij zag mij wekelijks op school, kende mijn kwaliteiten en voorkeuren, dus besloot ik naar hem te luisteren en rechten te sturen. Uiteindelijk ben ik officier van Justitie geworden.”
Waar heeft u als officier gewerkt?
“In Turkije bepaalt de grootte van de stad hoelang je ergens officier mag blijven. In kleine steden is dat meestal twee tot drie jaar, in grotere vijf en in de grootste tot tien jaar. In het begin bepaalt een loting via de computer waar je naartoe moet. In de loop der tijd mocht ik ook zelf een voorkeur doorgeven, maar iemand hogerop beslist uiteindelijk nog steeds. Tussen 2007 en 2010 werkte ik in Bodrum, daarna tot 2013 in Tokat en tot 2015 in Şırnak. In 2015 kreeg ik een baan in Bolu als gevangenisinspecteur aangewezen, om problemen tussen de directeur en ambtenaren op te lossen. Maar in 2016 moest ik zelf die gevangenis in.”
In 2016 vond in Turkije een mislukte staatsgreep plaats, gericht op het omverwerpen van de regering van president Erdogan. Volgens de regering zat de Gülen beweging hierachter. Meer dan 100.000 ambtenaren werden toen ontslagen. Jij werd toen ook ontslagen, maar moest ook gelijk de gevangenis in, waarom was dit?
“Mijn collega’s beschuldigden mij ervan aanhanger van Gülen te zijn, op basis van een app genaamd ByLock. Als je aanhanger van Gülen bent, ben je in hun ogen ook automatisch tegen Erdogan en dus een terrorist, dus moest je de gevangenis in. Ik heb die app alleen nooit geïnstalleerd. In een Excel-bestand werd beweerd dat ik de app wel gebruikte. Ik moest mee naar het bureau en kwam uiteindelijk voor de rechter. Mijn telefoon werd toen in beslag genomen. Ik zei toen tegen de rechter: ‘Als u kunt bewijzen dat ik dit programma heb gedownload en gebruik, kunt u me de zwaarste straf geven.’ Ze hebben het onderzocht, maar ze konden het niet bewijzen! Uiteindelijk kreeg ik een document te zien waarop stond: ‘Hij is gearresteerd, omdat hij de staatsgreep steunde met zijn ideeën.’ Zonder echt bewijs werd ik toen dus de gevangenis in gestuurd, waar ik anderhalf jaar heb gezeten.”
Hoe ervaarde je de tijd in de gevangenis?
“Het was niet makkelijk. De eerste twee maanden waren nog wel leuk. Toen hoefde ik niet te werken en bleef ik alleen met mijn collega’s. In Bolu werkten we in totaal met 27 mensen en 14 daarvan werden om dezelfde reden als ik de gevangenis ingestuurd. Het waren kleine kamers, bedoelt voor 10 mensen, maar we zaten er altijd met 25. Het was heel druk. Na die twee maanden verspreidden mijn collega’s over verschillende kamers. Ik verbleef alle 18 maanden in dezelfde kamer en denk dat dit kwam door de directeur van de gevangenis. Op een gegeven moment werd ik namelijk door hem naar de computerkamer geroepen, waar hij het volgende tegen me zij: ‘Ik respecteer je, maar je weet dat er een probleem is, dus ik kan nu niets voor je doen. Als je problemen hebt, kun je die wel altijd kwijt via mijn ambtenaren.’ Maar uiteindelijk hebben zij mij nooit echt geholpen.”
Je vertelde dat je wel voor een korte tijd vrij was, hoe kwam dat tot stand?
“Na anderhalf jaar kon ik eindelijk een rechter, mijn oude collega, zien. Ze gaven me toen een datum om uit te leggen waarom ik niet schuldig zou zijn. Toen die zitting uiteindelijk plaatsvond, vertelde ik dat ik geen aanhanger van Gülen was, er geen bewijs was dat ik de app had gebruikt, want er waren geen berichten of een gebruikersnaam. Ik probeerde dus duidelijk te maken dat ik geen verkeerde dingen had gedaan. Ik was toen een maand vrij en daarna had ik de tweede zitting.”
Waarom besloot je te vluchten?
“Tijdens de tweede zitting zei de officier van justitie, mijn oude collega, dat ik nog steeds schuldig was. Volgens hem had ik namelijk gewoon een strafbaar feit begaan. In de derde en laatste zitting kreeg ik toen een gevangenisstraf van zeven en een half jaar opgelegd. Ik besloot in hoger beroep te gaan. Tijdens al deze zittingen, mocht ik niet naar een ander land vluchten en als ik dit wel zou doen moest ik ook de gevangenis in. Maar als het hoger beroep niets zou opleveren, zou dat sowieso gebeuren. Ik besloot niet langer te wachten en vertrok toen in maart 2022 illegaal, via een boottocht, richting Griekenland. Vanuit Griekenland nam ik het vliegtuig naar Nederland.”
Waar ben je in Nederland gestrand?
“Toen ik in 2022 in Nederland aankwam, heb ik eerst tien dagen in Ter Apel gewoond, daarna elf maanden in een AZC in Zaandam. Nu woon ik in Staphorst, waar ik samen met mijn gezin wacht op een eigen huis. Na negen maanden in Staphorst kwam mijn gezin namelijk ook naar Nederland. Ze hadden nog geen visum, maar dankzij IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) kregen ze dat uiteindelijk wel.”
Wat doe je nu in het dagelijks leven? Ben je nog steeds officier van justitie?
“Ik ben niet jong, maar natuurlijk ook niet oud, maar als je in Nederland rechten gaat studeren moet je goed Nederlands spreken, schrijven en begrijpen. In een korte tijd is dat niet mogelijk. Als ik in de toekomst geduld heb, zou ik dat graag weer willen, maar niet nu. Om mijn Nederlands wat te verbeteren, volg ik nu de NT2-opleiding aan het Windesheim in Zwolle. Zodra ik daarmee klaar ben, wil social work gaan doen op het gebeid van geldproblemen, want ik hou ervan om mensen te helpen. Zo doe ik nu ook vrijwilligers werk bij het Vluchtelingen werk Nederland (VWN). Toen ik zelf in Nederland kwam, had ik namelijk dezelfde problemen. en andere vrijwilligers hielpen mij toen ook gratis. Dat vond ik heel waardevol. Daarom vind ik het belangrijk dat ik dat nu ook ga doen, want ik weet in wat voor positie die mensen zitten en hoe fijn ik die hulp vond.”
Foto: Irfan Sezgin
Bron foto: Irfan Sezgin