Categorie: Uncategorized

Nog maar dertien jaar en nu al gekwalificeerd voor het WK jeugddammen in China. Chantal van Santen reist vanaf 25 oktober tot 9 november naar China om haar plek te bewijzen tegen de besten uit de wereld. Dat ging niet zonder enige voorbereiding.

Chantal is via school begonnen met dammen. Ze zat destijds op De Morgenster en is door wedstrijdjes op school het dammen ingerold. “Ik was acht jaar toen ik begon en ben sindsdien nooit meer gestopt.” Haar ouders merkten al gauw dat er meer achter ‘gewoon een potje dammen’ op school zat. “Ze werd eerste van de meisjes. Toen dachten we nog: ‘Is dit nou toeval?’ Maar er volgden al snel meer bekers”, vertelt de vader van Chantal, Erwin van Santen. 

Op jonge leeftijd al de wereld rond

Vanaf dat moment deed ze steeds vaker mee aan wedstrijden. Zo is het ook niet haar eerste keer dat ze naar het buitenland gaat. Hoewel ze pas vijf jaar damt, heeft ze zich al acht keer geplaatst voor een jeugdwedstrijd in het buitenland. Aan vier nam ze deel: Polen en Turkije voor een WK, Italië voor een EK en nu dus China, ook voor een WK.

Dit alles zorgde er ook voor dat ze meerdere prijzen in ontvangst mocht nemen. In totaal heeft ze 12 medailles en 45 bekers in bezit, maar dat is niet het enige waar Chantal het voor doet. “Ik vind het heel leuk om een prijs te krijgen. Dan word je naar voren geroepen en dan denk ik: ‘knap dat ik dat kan, een prijs winnen op een Nederlands kampioenschap.’ Maar het gaat mij meer om mijn plezier. Ik vind het gewoon heel leuk om te doen”, vertelt ze met een glimlach.

Jetlagtraining

In China is het zeven uur later dan hier. Om de jetlag zo klein mogelijk te houden doen ze thuis al een hoop voorbereidingen. “Een week van tevoren ga ik steeds wat eerder slapen en opstaan”, vertelt ze. Uiteindelijk is het doel dat ze naar bed gaat om half 7 en opstaat om half 5. “Dat is heel vroeg, maar juist daarom is het belangrijk dat ik in de avond veel in het donker zit en als ik vroeg wakker word veel licht binnen krijg. Zo wen ik aan het dag-en-nacht verschil.”

De jetlagtraining helpt Chantal om scherp aan het toernooi te beginnen, maar het trainen voor dammen is even belangrijk als voldoende slaap. Soms kan ze potjes spelen die wel vier uur lang duren, maar daar is ze goed op voorbereid. “Ik dam tussen de 12 en 18 uur per week. Op schooldagen train ik een uur per dag en in de vakantie drie uur.”

Bekende gezichten aan het dambord

Hoeveel ze ook traint, Chantal weet dat ze geen makkelijke tegenstanders krijgt. Zo benoemt ze dat Letland erg sterk is, want de trainingen van hun dammers zijn dagelijks even lang als een schooldag. Haar tegenstanders zijn allemaal meisjes en door haar vorige wedstrijden in het buitenland kent ze er al een aantal. “Het zijn meestal dezelfde mensen die naar een WK of EK gaan, omdat ze in hun land op een hoog niveau spelen en veel wedstrijden winnen.” Veel gesprekken gaan er volgens haar alleen niet zijn. “Ik kan geen Pools of Tsjechisch, dus praten wordt lastig.”

De reis start zondag 25 oktober. Dan stapt Chantal samen met haar vader, 17 andere Nederlandse jeugdspelers, 9 andere ouders en 5 coaches in het vliegtuig naar China. Als de vliegreis van 10 uur erop zit heeft ze eerst drie dagen om bij te komen van de jetlag en tijd om de stad te bezichtigen. Op de vierde dag reizen ze naar de speellocatie. “Vanaf dat moment is het geen vakantie meer, maar een toernooi”, vertelt Erwin. “We komen het gebouw waar wordt gespeeld dan niet meer uit.” Het toernooi zelf begint op 30 oktober en eindigt de 7e van november. De 9^e van november reizen ze weer terug.

Hoewel het WK voor Chantal in de eerste plaats een unieke ervaring is, heeft ze haar eigen doel voor ogen. Met een podiumplaats houdt ze zich niet veel bezig. “Ik ga er niet vanuit dat ik in de top 3 kom, daarvoor zijn er te veel goede spelers. Als ik in de buurt van de top 10 kom, zou ik al heel blij zijn.”

Heel Hoogeveen leeft mee

De familie Van Santen wil daarnaast de inwoners van Hoogeveen en omliggende dorpen bedanken voor alle steun. Dankzij sponsorbijdragen en geschonken statiegeldflessen kan Chantal de reis naar China maken. Wie haar avontuur wil volgen, kan terecht op Polarsteps via ChantalDamt of op Facebook via Chantal Santen. Daarnaast loopt er ook nog een inzamelingsactie via www.gofund.me/3b027ab5f. Wat de uitslag straks ook wordt, voor Chantal is het WK nu al een bijzondere ervaring om nooit te vergeten.

Mirthe Anthonisse

23 oktober 2026

Met een volle raadzaal, toespraken en het hijsen van de regenboogvlag is maandag de eerste Regenboogweek in Hoogeveen officieel van start gegaan. Bestuurders, maatschappelijke organisaties en inwoners kwamen samen voor de aftrap. Hierbij klonk een duidelijk tegengeluid tegen ’regenboogmoeheid’: de gedachte dat de regenbooggemeenschap inmiddels wel zichtbaar genoeg is.

Hoogeveen is al sinds 2017 een regenbooggemeente en staat deze week stil bij inclusie, gelijkwaardigheid en zichtbaarheid. Volgens de gemeente draait het daarbij om een samenleving waarin iedereen zichzelf kan zijn en volwaardig mee kan doen en niet alleen LHBTIQ+-personen.

De opening vond plaats in het Raadhuis in Hoogeveen. Wethouder Mark Tuit trapte de ochtend af met een toespraak over het belang van de Regenboogweek. „Artikel 1 van de Grondwet zegt dat iedereen gelijk is en ertoe doet. Juist daarom is het zorgelijk dat mensen worden beoordeeld of veroordeeld om wie ze zijn, van wie ze houden, wat ze geloven of hun huidskleur. Daarom is het belangrijk dat we vandaag samenkomen”, vertelt wethouder Tuit.

Regenboogmoeheid

Daarnaast spraken ook Henk Nijmeijer, Regenboogambassadeur Drenthe en Rabin Baldewsingh, Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme (NCDR). Nijmeijer stond stil bij wat hij omschreef als ’regenboogmoeheid’. Steeds vaker hoort hij de vraag of de regenboogvlag nog wel overal zichtbaar moet zijn. „Eigenlijk zeg je daarmee: jullie mogen er zijn, zolang we het maar niet zien. Juist daarom hijsen we de regenboogvlag. Niet als versiering of omdat een vlag de wereld verandert, maar omdat zichtbaar ertoe doet en we het werk voor acceptatie niet opgegeven”, benadrukt hij.

Dat acceptatie voor veel mensen nog niet vanzelfsprekend is, bleek ook uit een verhaal van de 28-jarige Lizzy Alons uit Hoogeveen. Alons is transgender en was samen met haar vriendin aanwezig bij de bijeenkomst en vertelt dat ze zich niet altijd geaccepteerd voelt. „Laatst liep ik naar het station, hand in hand met Tessa en toen reed iemand langs op de fiets. Met z’n telefoon in de hand was hij ons aan het filmen en schold hij ons uit met ’kanker ladyboys’.” Dat schokte haar enorm. „Niet per se omdat ik een keer uitgescholden werd, helaas hoort dat er voor mij bij, dat ben ik wel gewend. Maar het ging er meer om dat hij zo hard langs ons fietste en ons al op grote afstand herkende.” Volgens Alons zetten veel mensen zich wel in voor acceptatie, maar merkt ze daar op straat weinig van. „Zo zie ik zie meer omgekeerde vlaggen dan regenboogvlaggen.”

Meer dan een grondwetsartikel

Baldewsingh plaatste de oproep voor acceptatie in een bredere context. Volgens hem is het gelijkheidsbeginsel, vastgesteld in artikel 1 van de Grondwet, niet iets nieuws. Sterker nog, het vormt al generaties lang een fundament voor de Nederlandse samenleving. „Het zit in ons dna als Nederlanders”, zegt hij. Daarmee sloot hij aan bij de woorden van Nijmeijer over regenboogmoeheid. Juist omdat gelijkwaardigheid voor veel mensen vanzelfsprekend lijkt, ontstaat soms het idee dat aandacht voor acceptatie en zichtbaarheid niet meer nodig is. Volgens Baldewsingh laat artikel 1 juist zien dat verschillen er mogen zijn en dat iedereen erbij hoort.

Na de openingstoespraken werd gezamenlijk de regenboogvlag gehesen. Daarna keerde het gezelschap terug naar de raadzaal. Aan tafel schoven onder meer bestuurders uit gemeente De Wolden en Emmen aan, net als inwoners uit Hoogeveen en bestuurders van maatschappelijke organisaties als SportDrenthe, Discriminatie.nl en Bibliotheek Hoogeveen. Samen spraken ze over ervaringen, inclusie en de positie van de regenbooggemeenschap in Drenthe.

De hulpvraag blijft

De gesprekken leverden ook concrete voorbeelden op van uitdagingen die nog spelen. Roy de Witte, directeur-bestuurder van bibliotheek Hoogeveen, wees daarbij op de groeiende maatschappelijke rol van de bibliotheek. „We zijn niet alleen een bibliotheek met 165.000 boeken, maar we krijgen nu ook steeds vaker de hulpvraag aan onze balie. We helpen al die mensen, want dat is ons bestaansrecht, vind ik. Maar ik vind het wel eng dat die hulp vooral bij de bibliotheek gezocht wordt. Zulke vragen leven ook buiten onze openingstijden”, vertelt hij.

Ook burgemeester Inge Nieuwenhuis van De Wolden benadrukt het belang van blijvende aandacht voor het onderwerp. „Ik heb bewust voor deze portefeuille gekozen, omdat ik het een belangrijk onderwerp vind. Juist vanuit onze positie dragen wij bij aan verbinding in de samenleving.”

De week is begonnen

Die aandacht krijgt deze week op verschillende manieren vorm. Tijdens de Regenboogweek vinden op meerdere locaties in Hoogeveen activiteiten plaats, waaronder een lezing van Nijmeijer, een publiek kunstwerk van Geert Oldenbeuving en een koffietafel georganiseerd door SWW.

Mirthe Anthonisse

21 oktober 2026

Twee corsages, een rode roos met een wit bloempje, verraden dat er iets te vieren valt. Sake (88) en Eef (83) Oosterveen-van der Kooi uit Hoogeveen waren zondag 65 jaar getrouwd. Met de vruchtentaart nog in de koelkast blikken ze maandag terug op een leven samen. Wethouder Jeroen Westendorp kwam die dag langs om het echtpaar te feliciteren. „Wij hebben heel ons leven in Hoogeveen gewoond en zijn daar ook getrouwd.”

Hun huwelijk werd gezegend met drie kinderen, meerdere kleinkinderen en inmiddels ook achterkleinkinderen. „Je leert elkaar kennen, ziet elkaar vaker en dat houdt dan 65 jaar aan”, zegt Sake. „We zitten op dat gebied redelijk nuchter in elkaar. Het is gewoon zo gegroeid.”

Het weer zorgde voor een vleugje herkenning tijdens hun jubileum. Net als op hun trouwdag was het afgelopen zondag nat en guur. „Toen we trouwden kwam het met bakken uit de lucht”, vertelt Eef. „Ik moest nog op de fiets naar de kapper. Mijn kapsel heeft het net gered, gelukkig kon ik het zelf nog bijwerken.”

Geen woorden maar doen

Wat ze na al die jaren het meest in elkaar bewonderen? Daar hoeven ze niet lang over na te denken. „We zijn er voor elkaar en helpen elkaar in alles”, zegt Sake. Hij denkt daarbij aan een periode van acht weken dat hij in het ziekenhuis lag. „Mijn vrouw heeft toen honderden kilometers voor me gereden.” Ze knikt instemmend. „Dat doen we gewoon, de een zorgt voor de ander en andersom.”

Ondanks dat het echtpaar geen huwelijksreis heeft gehad, hebben ze wel een grote liefde ontwikkeld voor reizen. „Vakantiereizen met de kinderen koesteren we het meest”, vertelt Eef. „Gewoon in een normale tent.” Samen bezochten ze zo’n twintig landen, waarbij voor beide Indonesië eruit sprong. Het echtpaar reisde er in 1993 ruim drie weken rond met veertig anderen uit heel Nederland. „Het land op zichzelf, de bevolking en het klimaat dat sprak ons erg aan”.

Altijd nieuwsgierig gebleven

Met de caravan trok het echtpaar daarnaast zomers lang door Tsjechië. „We zijn gewoon nieuwsgierig en vinden het leuk om nieuwe plekken te ontdekken”, vertelt meneer. Reizen gaat tegenwoordig lastiger, maar de reiskriebels zijn nooit verdwenen. „Als we nu nog konden reizen had ik graag een vaartocht willen doen in de Donau”, vertelt Eef.

Een geheim voor een lang huwelijk hebben ze niet. „Er is geen cursus voor”, zegt meneer. „Als je elkaar niet aanstaat, zeg je het gewoon. Je moet kunnen snappen dat je elkaar niet altijd snapt.” Volgens zijn echtgenote gaat dat inmiddels vanzelf. „Je moet het gewoon aanvoelen voor elkaar.” Veel ingewikkelder maken ze het niet.

Mirthe Anthonisse

20 oktober 2026

Natte voeten en slecht begaanbare wandelpaden waren Nico Strijker een doorn in het oog. Hoewel hij pas anderhalf jaar om Stuifzand woont, zorgt hij met steun van De Smederijen er nu voor dat verschillende routes in de omgeving beter begaanbaar blijven.

Met zijn hond loopt Strijker vaak een blokje om. Als hij zijn hond ziet verdwijnen in het gras, is zijn eerste gedachte: „Jeetje mina, waarom wordt hier niet gemaaid?” Zo zijn er in de omgeving veel wandelroutes die door de gemeente en het waterschap maar twee keer per jaar worden gemaaid. „Om ontspannen te kunnen wandelen is dat te weinig.” Volgens Strijker mijden dorpsgenoten sommige paden omdat daar het gras te lang is. Toen hij hierover met buren in gesprek ging, tipte een van hen om een aanvraag te doen voor een maaimachine bij De Smederijen van Hoogeveen.

Van idee naar initiatief

De Smederijen van Hoogeveen helpt inwoners die een idee hebben om hun buurt, wijk of dorp leefbaarder te maken. Wie zelf met een plan komt en dit ook zelf uitvoert, kan daarbij ondersteuning krijgen van De Smederijen. Dit is precies wat Strijker deed. De aanvraag kreeg groen licht en Strijker kreeg een hooggrasmaaier toegewezen. Inmiddels stemt hij zijn werkzaamheden ook af met de gemeente, zodat de verschillende maaiwerkzaamheden elkaar niet in de weg zitten.

Snel thuis in Stuifzand

Strijker is geboren in Drenthe, maar verhuisde op 6-jarige leeftijd met z’n ouders naar Noord-Holland. „Toen ik met pensioen ging wilde ik weer een huisje in Drenthe zoeken. Ik hou van de bossen en mijn vrouw ook, daarom trok Drenthe mij toch weer.” Inmiddels woont hij al anderhalf jaar in Stuifzand. Sinds twee maanden maait hij, eens in de zoveel weken, de wandelpaden rond Stuifzand, Fluitenberg en het Millenniumbos ten noorden van Fluitenberg. „Mensen uit het dorp kennen me nu allemaal een beetje. Zo komen ze ook al aan mijn vragen: ’Kan je dat stukje ook mee maaien? We hebben daar binnenkort een wandeltocht’.”

Zijn inzet levert hem veel positieve reacties op. ’Het is weer netjes geworden Nico’, krijgt hij regelmatig te horen van buurtbewoners. Voor Strijker is dat precies waarvoor hij het doet. „Nu ik daar maai, hebben mensen mooie routes om te lopen.” Daarmee hoopt hij niet alleen de wandelpaden toegankelijk te houden, maar ook iets terug te doen voor zijn nieuwe woonomgeving. Zolang hij dat kan blijven doen, draagt hij met plezier zijn steentje bij aan het dorp en de mensen die er wonen.

Mirthe Anthonisse 

16 oktober 2026

Uren achter hetzelfde bord zitten. Dat is wat veel schakers van 10 tot 17 oktober doen in het Hoogeveense raadhuis. Voor veel niet-schakers is het lastig te zien wat er tijdens een schaakpartij allemaal omgaat in het hoofd van de spelers. Tijdens de 29^ste editie van het Hoogeveen Schaaktoernooi vertellen deelnemers over concentratie, spanning en motivatie die schuilgaan achter het spel.

In de grote zaal staan rijen tafels met schaakborden klaar voor de volgende ronde. Het ochtendtoernooi is net afgelopen en de spelers bespreken in de kantine al schakend hun partijen. Tijdens het Hoogeveen Schaaktoernooi komen schakers van alle leeftijden, nationaliteiten en niveaus samen. Zij spelen verdeeld over drie groepen: het Hoogeveen Open voor sterke wedstrijdschakers, het middagtoernooi voor amateurs en het ochtendtoernooi voor recreatieve schakers. Een week lang nemen zij het op tegen tegenstanders van hun eigen niveau in de strijd om de eindzege en het prijzengeld.

Een van hen is Jay Sarathbabu (9). Vol energie loopt hij door de kantine van tafel tot tafel om kort zijn medeschakers te spreken. Jay is van Indiase afkomst en komt uit Groningen. Elke dag rijden zijn ouders hem voor het toernooi heen en weer. Hij schaakt nog maar een jaar, maar is sindsdien niet meer van het bord weg te slaan.

Bij schaken zijn er verschillende speelvormen. Blitz is de snelste variant, waarbij spelers vaak slechts drie tot vijf minuten bedenktijd krijgen. Rapid is een tussenvorm, met meestal tien tot dertig minuten per speler. Klassiek schaken is de langste variant. Daarbij krijgen spelers vaak negentig minuten of meer om hun zetten te doen.

Drie uur nadenken voor één fout

Rapid ligt Jay het meest. „Bij Rapid heb ik de tijd om na te denken”, vertelt hij. Schaken vindt hij vooral leuk omdat het goed is voor zijn brein. „Je leert nadenken en wordt er slimmer van.” Klassiek schaken spreekt hem minder aan. „Dan moet ik te lang nadenken. Ik hou het wel vol en vind het leuk, maar ik moet me erg concentreren. Als ik dan een fout maak, zijn die drie uur daarvoor voor niks geweest.”

De concentratie vasthouden is niet altijd makkelijk, maar daar heeft Jay zo zijn trucjes voor. „Als ik twijfel tussen twee zetten neem ik een slokje water en doe ik m’n ogen een of twee minuten dicht. Als ik dan weer naar het bord kijk, is het bord weer helemaal nieuw.” Is de tijd bijna om, dan probeert hij vanuit de tegenstander te denken. „Hoe kan hij aanvallen? Hoe kan hij mij schaakmat zetten? Wat moet ik vooral niet doen?”

Ook Ronald Blok (67) moet tijdens lange partijen manieren vinden om scherp te blijven, al pakt hij dat anders aan. De ervaren speler uit Zoetermeer doet al zestig jaar aan schaken en neemt voor de vierde keer deel aan dit toernooi. Een dag eerder had hij een partij van twee uur ’s middags tot kwart voor zeven in de avond. „Het was een remise, dat hoort erbij”, zegt hij. „Het is wel intens en kost veel energie. Op zo’n moment pak ik een bak koffie bij en dan gaat het wel weer.”

’Als ik wil ontsnappen, ren ik wel een rondje in het bos’

Juist die intensiteit maakt schaken volgens Tammo Bijmolt (58) zo interessant. Bijmolt komt uit Hoogeveen en neemt voor het eerst deel aan dit toernooi. „Je voelt spanning en onzekerheid. Je probeert zo goed mogelijk na te denken, maar je weet nooit honderd procent zeker of het de beste zet is.” Toch is dat juist wat hem aanspreekt aan het spel, want ontspanning zoekt hij er niet in. „Dit is een serieus spel. Iedereen wil winnen. Als ik wil ontsnappen, ren ik wel een rondje in het bos.”

Voor Jay en Blok zit de aantrekkingskracht van schaken dus niet alleen in winnen. Jay richt zich vooral op goed spelen. „Ik probeer te winnen, maar wil vooral een goede partij spelen. Dan komt de winst vanzelf.” Blok vult aan: „Het is voor jezelf een goede afleiding van de wereld om je heen, want je hebt op dat moment geen telefoon bij de hand.” Daarmee wordt duidelijk wat schakers drijft om uren achter hetzelfde bord te blijven zitten. Voor de één is het de uitdaging om steeds beter te worden, voor de ander de spanning van het spel of juist de rust van volledige focus.

Mirthe Anthonisse

16 oktober 2026

De Beestenbult viert dit jaar haar 40-jarige bestaan. Maar de kinderboerderij is tegenwoordig meer dan alleen een plek om geitjes te aaien. „Er gebeurt veel achter de schermen wat een bezoeker niet altijd doorheeft”, vertelt teamcoördinator Linda Thalen van Cosis. Wat maakt De Beestenbult na al die jaren zo bijzonder?

In de loop der jaren veranderde De Beestenbult mee met haar bezoekers. Waar vroeger vooral het ’kind’ in kinderboerderij centraal stond, is het terrein tegenwoordig veel meer dan dat. Als werk-, dagbestedings- en leerlocatie van zorgorganisatie Cosis vervult de kinderboerderij ook een maatschappelijke rol. „We hebben geprobeerd er een boerderij voor iedereen van te maken”, zegt Thalen. Wie op een doordeweekse ochtend over het terrein loopt, ziet al snel dat die rol veel verder reikt dan de dierenweides alleen.

De kinderboerderij in het Steenbergerpark is nog rustig. De eerste bezoekers moeten nog komen, maar de geur van de konijnenhokken komt je al gauw tegemoet. Naast het hoge gepiep uit het vogelhok klinkt ook het gepruttel van een koffiezetapparaat. Met kopjes koffie in hun handen verzamelt een groepje vrijwilligers en werknemers zich op het bankje voor op het terrein. Hun verhalen lopen uiteen, maar voor velen speelt De Beestenbult een belangrijke rol in het dagelijkse leven. „Wie om wat voor reden dan ook een afstand tot de arbeidsmarkt heeft, kan hier re-integreren. Ook mensen die deelnemen aan de dagbesteding van Cosis vinden hier een plek. Voor sommigen maakt dat echt het verschil.”

‘Hier kan ik iets betekenen’

Een van hen is Arjan (49). Wat voor hem begon als een re-integratieproject, groeide uit tot zeven jaar vrijwilligerswerk. „Voor mij is De Beestenbult gewoon heel belangrijk. Het is mijn plek waar ik toch nog wat kan betekenen”, vertelt hij met een glimlach. „Waardering vind ik belangrijk en die krijg ik hier ook. Ook al heb ik mijn klachten en kan ik niet alles doen, merk ik wel dat wat ik doe, wordt gewaardeerd. Zowel door cliënten als door medewerkers. Dat maakt dat ik hier nog altijd met veel plezier kom.”

Dat geldt niet alleen voor Arjan. Volgens Thalen zou het voor veel Hoogeveners een gemis zijn als de kinderboerderij er niet meer was. „Een vrouw vertelde tijdens de jubileumviering dat zij hier als klein meisje al kwam. Natuur en dieren spreken mensen altijd aan”, zegt Thalen. „Je bent altijd bezig om de balans te houden tussen het zorgstukje en bezoekers. Zodat het voor iedereen goed blijft en iedereen een plek heeft op de boerderij.” Misschien is dat wat deze plek na al die jaren zo bijzonder maakt.

Mirthe Anthonisse

12 oktober 2026

Geen stress in de keuken, geen uren boven de pannen, want de kerst drive-in bij Paviljoen Nijstad komt na vier jaar weer terug. Kant-en-klare viergangendiners kunnen besteld worden en op 25, 26 en 27 december bij het Paviljoen worden opgehaald. Julian Offerein legt uit waarom het nu zijn terugkeer maakt.

Het concept ontstond in 2019 als coronaoplossing en beviel zo goed dat Paviljoen Nijstad ermee doorging. De laatste editie vond plaats in 2022. Tijdens die editie werden 3100 mensen voorzien van een drive-in kerstdiner. „Sindsdien krijgen we nog elk jaar de vraag of het concept terugkomt”, vertelt mede-eigenaar Julian Offerein. „Mensen zeiden zelfs: de kerst drive-in bij Nijstad was het enige goede aan de coronatijd.”

Uitgebreid diner

Voor bijna vier tientje kan een bestelling worden geplaatst. Het viergangendiner wordt gekoeld meegegeven en kan thuis worden opgewarmd. Het diner bestaat uit een soep naar keuze, drie vaste voorgerechten en vier vaste hoofd- en nagerechten. De orders worden per groepsgrootte gemaakt. „Als je in je eentje bestelt krijg je ook drie voorgerechten, vier hoofdgerechten en vier nagerechten. Die mensen mogen ook gewoon genieten hè”, vertelt Offerein lachend.

Na de coronaperiode koos Paviljoen Nijstad er eerst voor om weer een traditionele kerstviering in het restaurant te organiseren. „We konden voor het eerst weer een normale kerst vieren. Toen hebben we gezegd: we gaan het restaurantspelletje weer spelen.”

Door de uitbreiding van het Paviljoen in 2024 ontstonden er nieuwe mogelijkheden, waardoor het idee voor een kerst drive-in opnieuw op tafel kwam. „We wilden kijken wat we nog meer konden doen en we merkten dat we de kerst drive-in hartstikke leuk vonden. Dan is één en één twee.” Daarmee keert de kerst drive-in, vier jaar na de laatste editie, terug bij Paviljoen Nijstad.

Mirthe Anthonisse

11 oktober 2026

De plannen voor de nieuwe RENN4-locatie in Hoogeveen gaan een volgende fase in. Na jaren van voorbereiding krijgt de nieuwbouw op de hoek van de Galileïlaan steeds meer vorm. Voor de locatie, die ook in beeld is voor het nieuwe zwembad, staat dit jaar de ontwerpselectie op de planning.

Een RENN4-school biedt gespecialiseerd onderwijs. Hierbij is extra begeleiding en structuur aanwezig in kleine klassen, zodat leerlingen passend onderwijs krijgen dat aansluit bij hun specifieke behoeften. Gespecialiseerd Onderwijs Hoogeveen (GOH) gaat gebruik maken van deze nieuwe locatie. Daarbij praten we over de scholen: De Kameleon, De Carrousel, De Aventurijn en De G.J. van der Ploegschool.

Al meer dan tien jaar op de tekentafel

Deze scholen werken al een tijd samen op twee locaties in Hoogeveen. De panden zijn oud en slecht geïsoleerd en daarom toe aan vervanging. Als de nieuwe school er staat, worden de oude locaties afgebroken. „We zijn al meer dan tien jaar in gesprek over nieuwbouw, maar door gemeentelijke omstandigheden kon het project niet doorgaan”, vertelt RENN4-directeur Tialda Otter.  Dat de plannen concreet worden, maakt Otter trots.

Bouwstart in zicht

Volgens de gemeente vindt dit jaar nog de ontwerpselectie plaats. Daarna wordt volgend jaar het technische ontwerp uitgewerkt en volgt de aanbesteding. ’Op basis van de planning is de verwachting dat de bouw start in het tweede kwartaal van 2028’, aldus een woordvoerder van gemeente Hoogeveen. De verwachting is dat het schoolgebouw in 2029 klaar is.

De plannen voor het nieuwe zwembad in hetzelfde gebied hebben volgens de gemeente geen gevolgen voor de komst van de school. ’De ontwikkelingen vinden in afstemming plaats, maar zijn niet afhankelijk van elkaar.’

Mirthe Anthonisse

9 oktober 2026

In het kader van de actieweek ’Echt niet vandaag’ stond dinsdag de Bl@ckmail Escaperoom bus voor de ingang van Bibliotheek Hoogeveen. Een omgebouwd politiebusje waar kinderen van het Wolfsbos ICT Lyceum weerbaarder werden gemaakt tegen cybercrime en sextortion.

Een groepje van vier leerlingen wordt door twee agenten de Bl@ckmail Escaperoom ingestuurd. De deuren gaan dicht, de timer wordt gestart en al snel hoor geroezemoes vanuit de bus. “Ze moeten er voor zorgen dat een naaktfoto van een meisje niet online wordt verspreid”, legt jeugdagent Tessa Vierkant uit. “Binnen 15 minuten moeten ze door samen te werken puzzels oplossen. Met de hints die ze onderweg krijgen, verzamelen ze vier codes. Voeren ze die goed in, dan stopt de tijd en kan de hacker de foto’s niet publiceren.”

Met nog 2 minuten en 38 seconde op de klok is dit het groepje van Albert (13) en Djoni (13) gelukt om de hacker te stoppen. “Het was spannend, maar wel op de leuke manier spannend”, vertelt Djoni.” “Je voelde de tijdsdruk”, voegt Albert er aan toe. “Je wilt het zo snel mogelijk klaar hebben, maar het ook goed doen.” Juist die tijdsdruk is volgens Vierkant opzettelijk, omdat ze zo ook ervaren hoeveel spanning dit met zich mee kan brengen.

Wat de politie steeds vaker ziet

Het onderwerp sextortion ziet digitaal wijkagent Boaz Holtrop vaak voorkomen. “Jongeren hebben bijvoorbeeld via TikTok, Telegram of Snapchat contact met een onbekende. Die vragen om een intieme foto en gebruiken die vervolgens om geld af te persen. Moet je nagaan, dit zijn alleen de gevallen die wij zien. Lang niet elke jongere meldt het, want die drempel is vaak best hoog.”

Die schaamte merken de agenten ook vandaag terug. “Als ik bijvoorbeeld vraag met wie ze dit bespreekbaar zouden maken als het hen over komt, dan zeggen de jongeren ‘Naaktfoto’s? Dat ga ik echt niet aan m’n ouders vertellen’, vertelt Vierkant. “Het is toch beschamend als het jou gebeurt, maar jij kiest er ook niet voor om afgeperst te worden.”

De politie verwijst dan ook naar de site helpwanted.nl. Hier kun je terecht voor hulp en advies bij online problemen, zoals een nepprofiel, online shaming, cyberpesten, een gehackt account, ongewenste seksuele benadering, cyberstalking, foto’s of video’s die zonder toestemming online zijn geplaatst, het verspreiden van persoonsgegevens (doxing), sextortion en pesten in online games. Verder krijgen de jongeren na afloop van de escaperoom ook nog een voorlichting van SVW over cybercrime.

Wat als het jou overkomt?

De middag heeft de leerlingen nieuwe inzichten gebracht. Djoni heeft daarom een duidelijke tip voor andere jongeren: “ook als je iemand hartstikke goed vertrouwt, stuur niet van die linke foto’s naar mensen. Je weet nooit wat er gebeurt als het uitgaat of als de vriendschap eindigt”. De agenten sluiten zich daarbij aan. “Is het je overkomen, maak het bespreekbaar”, zegt Holtrop. “Je bent niet de enige. Veel mensen krijgen hier, in welke vorm dan ook, helaas mee te maken.” Vierkant vult hierop aan: “bescherm jezelf online en weet waar je terecht kunt”.

Mirthe Anthonisse

7 oktober 2026

Foto 1: Het groepje van Albert (tweede van links) en Djoni (derde van links) begint aan de escaperoom. © André Weima

Vrijwilligers delen tasjes met lekkernijen uit, rollators worden geparkeerd en in de piste worden de laatste voorbereidingen getroffen. In de circustent op de Markt in Hoogeveen maken tientallen ouderen zich op voor een middag vol vermaakt tijdens de zevende editie van Circus + Actieve zorg.

Er vormt zich een lange rij voor de ingang van de tent. Terwijl de circusdirecteur de bezoekers welkom heet, zoeken bewoners van verschillende verzorgingstehuizen uit Hoogeveen en De Wolden hun plek in de tent. Ria Nap (85) kan samen met anderen van woonzorgcentrum De Westerkim niet wachten tot de voorstelling begint. “Vorig jaar was ik hier voor het eerst. Ik vond het toen zo mooi gedaan”, vertelt ze.

Volgens Nap zijn middagen als deze allesbehalve vanzelfsprekend. “Ik vind het zo mooi om te zien hoe iedereen hier is. Vooral voor ouderen is dit leuk, want die komen niet meer overal.” Een andere vrouw vulde hierop aan. “Het is zo grappig om dit te zien. Niet meer een circus zoals het vroeger was, geen wilde dieren. Maar dat vind ik juist goed.”

Achter de schermen

Voor die ouderen organiseert Stichting Actief Samenleven al zeven jaar Circus + Actieve Zorg. Het tweedaagse evenement bevat in totaal zes gratis voorstellingen. De voorstellingen worden verzorgd door Circus Salto. Het initiatief komt van de voorzitter van de stichting, Cor Velting. Dankzij de steun van het Dr. C.J. Vaillantfonds en de Club van 120, een groep lokale ondernemers, kan de stichting het evenement kosteloos aanbieden.

“We starten altijd op de eerste vrijdag van oktober, want dan is het Nationale Ouderendag”, vertelt Velting. Op deze dag wordt de voorstelling opgevoerd voor ouderen en hun begeleiders uit woonzorgcentra in Hoogeveen en De Wolden. “Eenzaamheid onder ouderen blijft een actueel thema. Daarom vinden we het nog altijd belangrijk om dit evenement te organiseren.”

De opmerking over het ontbreken van wilde dieren sluit goed aan bij het programma. Dieren spelen nog steeds een rol, maar niet zoals op de manier van vroeger. Naast een diaboloact en een Chinees dansoptreden wordt tot grote verbazing van het publiek een knuffelkonijn omgetoverd tot een levende versie. Ook buikspreekpop Charlie de vogel is aanwezig. Daarnaast mogen bezoekers hoepels gooien over een ‘ijsbeer’, een artiest in een metershoog ijsberenpak.

Nog lang niet de laatste keer

De middag wordt afgesloten met een spectaculaire vuurspuwact. Daarna neemt Velting de microfoon. “Ik hoop dat jullie genoten hebben.” Vanuit de tent volgt een luide “zeker!”. Lachend reageert hij: “Ieder jaar zeg ik dat dit de laatste keer is. Maar zoals het er nu naar uitziet, knopen we er gewoon nog een jaar aan vast.”

Even later stappen de bezoekers weer in de busjes richting hun verzorgingstehuizen. Met een goodiebag die inmiddels een stuk lichter is, verlaat ook Nap tevreden de tent. “Het was weer fantastisch. Volgend jaar gaan we weer. Hopelijk blijft dit nog lang bestaan, want anders zou ik het erg missen.” Die wens deelt Velting. “We willen minimaal nog tot de tiende editie doorgaan. Want als ik ouderen de tent zie verlaten met een lach van oor tot oor, is dat al de grootste beloning.”

Mirthe Anthonisse

3 oktober 2026

© André Weima