Natte voeten en slecht begaanbare wandelpaden waren Nico Strijker een doorn in het oog. Hoewel hij pas anderhalf jaar om Stuifzand woont, zorgt hij met steun van De Smederijen er nu voor dat verschillende routes in de omgeving beter begaanbaar blijven.
Met zijn hond loopt Strijker vaak een blokje om. Als hij zijn hond ziet verdwijnen in het gras, is zijn eerste gedachte: „Jeetje mina, waarom wordt hier niet gemaaid?” Zo zijn er in de omgeving veel wandelroutes die door de gemeente en het waterschap maar twee keer per jaar worden gemaaid. „Om ontspannen te kunnen wandelen is dat te weinig.” Volgens Strijker mijden dorpsgenoten sommige paden omdat daar het gras te lang is. Toen hij hierover met buren in gesprek ging, tipte een van hen om een aanvraag te doen voor een maaimachine bij De Smederijen van Hoogeveen.
Van idee naar initiatief
De Smederijen van Hoogeveen helpt inwoners die een idee hebben om hun buurt, wijk of dorp leefbaarder te maken. Wie zelf met een plan komt en dit ook zelf uitvoert, kan daarbij ondersteuning krijgen van De Smederijen. Dit is precies wat Strijker deed. De aanvraag kreeg groen licht en Strijker kreeg een hooggrasmaaier toegewezen. Inmiddels stemt hij zijn werkzaamheden ook af met de gemeente, zodat de verschillende maaiwerkzaamheden elkaar niet in de weg zitten.
Snel thuis in Stuifzand
Strijker is geboren in Drenthe, maar verhuisde op 6-jarige leeftijd met z’n ouders naar Noord-Holland. „Toen ik met pensioen ging wilde ik weer een huisje in Drenthe zoeken. Ik hou van de bossen en mijn vrouw ook, daarom trok Drenthe mij toch weer.” Inmiddels woont hij al anderhalf jaar in Stuifzand. Sinds twee maanden maait hij, eens in de zoveel weken, de wandelpaden rond Stuifzand, Fluitenberg en het Millenniumbos ten noorden van Fluitenberg. „Mensen uit het dorp kennen me nu allemaal een beetje. Zo komen ze ook al aan mijn vragen: ’Kan je dat stukje ook mee maaien? We hebben daar binnenkort een wandeltocht’.”
Zijn inzet levert hem veel positieve reacties op. ’Het is weer netjes geworden Nico’, krijgt hij regelmatig te horen van buurtbewoners. Voor Strijker is dat precies waarvoor hij het doet. „Nu ik daar maai, hebben mensen mooie routes om te lopen.” Daarmee hoopt hij niet alleen de wandelpaden toegankelijk te houden, maar ook iets terug te doen voor zijn nieuwe woonomgeving. Zolang hij dat kan blijven doen, draagt hij met plezier zijn steentje bij aan het dorp en de mensen die er wonen.
Mirthe Anthonisse
16 oktober 2026
