In de plaats Hoogeveen krijgt de brandweerkazerne een gloednieuwe locatie. Om de plannen van de nieuwe locatie te presenteren en om input van omwonende op te halen, werd er een inloopbijeenkomst georganiseerd. Hier werd duidelijk dat het plan nog veel voeten in de aarde heeft.
De inloopbijeenkomst begint om 19.00 uur en direct bij binnenkomst vliegen de discussies je om de oren. Het was een georganiseerde chaos. Mensen staan verspreid door de grote ruimte, maar staan wel in groepjes. In groepjes voor grote witte rechthoekige whiteboards waar een poster voor hangt. Op de posters staan de plannen uitgebeeld en naast elke poster staat iemand van de brandweer of gemeente om hier uitleg over te geven. Om de input van omwonden op te halen, kunnen er sticky notes op de posters worden geplakt met kritiek of voorstellen.
Een wat oudere, maar lange tengere vrouw, met kort bruin haar heeft net een neon roze sticky note opgeplakt en wijst heftig met een gestrekte arm en vinger, kriskrassend over de poster heen. “Ik ben erop tegen” zegt ze nadrukkelijk als er gevraagd wat ze opgeschreven had. De vrouw is niet de enige met een sterke mening over de locatie van de nieuwe kazerne. Hoe langer de avond duurt, hoe meer negatieve reacties er van verschillende omwonenden naar voren komen: “Ik ben van mening dat een brandweerkazerne, niet in een stationsgebied van een woonplaats hoort, dit heeft een ander bestemmingen.”, “Hij staat wel érg dicht bij de woningen en het is al een drukke weg.”, “Het totale aanzicht, juist van het binnen komen van Hoogeveen wordt hierdoor verpest. Ik vind dat een brandweerkazerne hier niet op z’n plek staan.”
Een walm van zoete cake hangt in de lucht en overal waar je nu kijkt zie je naast discuterende mensen ook mensen met plakjes cake in hun handen. Er zijn nu niet alleen omwonende en mensen van de brandweer aanwezig, maar midden op de avond komt ook de burgemeester nog even langs. Het was een lange, bijna kale man, met grijs haar en een stoppeltjes baard. Hij had een verfijnde zwarte bril met ronde glazen en droeg een blauw pak, met om z’n nek een donkerpaarse stropdas. Naast dat hij de vragen van omwonende beantwoorde, liep hij ook rond met de schaal vol plakjes cake en ontbijtkoek, om zo de sfeer wat op te beuren.
De grote witte schaal vol plakjes cake en ontbijtkoeken ging rond. De burgemeester bood aan iedereen een plakje aan. Zo stond hij met z’n de schaal stil voor één van de omwonenden. Met geknepen ogen en een omhoog staande kin, scande de man het bord zorgvuldig voor dat hij een plakje pakte. Eenmaal gekozen nam hij een hap en stopte bijna onmiddellijk met kauwen. Zoekend, met de cake nog steeds in z’n mond, keek hij naar de grond. Nergens was er een prullenbak te bekennen. Met een moeilijk gezicht en met heftige kaakbewegingen werd er door de zure appel heen gebeten. Hij keek omhoog, lachte moeilijk naar de burgemeester, slikte z’n hap door en gingen er vandoor.
Het is bijna 21.00 uur, de avond komt tot z’n einde. De gesprekken worden minder luid en in de levendige ruimte, komen de hoeken van de ruimte langzamerhand weer tevoorschijn. De laatste mensen maken hun gesprek af en plakken nog snel een sticky note op een poster. De burgemeester is al een tijdje nergens meer te bekken en mensen van de gemeente en de brandweer beginnen de whiteboards te verzamelen.
De plannen zijn gepresenteerd en input is opgehaald, alleen om de sfeer in vervolg wat meer op te beuren zouden ze wel wat verser plakjes cake moeten uitdelen.