Auteur: admin

Dierendag staat voor veel honden in het teken van extra aandacht en verwennerij. Maar niet iedere hond heeft een baasje om die dag mee te vieren. Door ziekte, financiële problemen of andere omstandigheden moeten sommige eigenaren afstand doen van hun huisdier. Stichting Zino helpt deze honden aan een nieuw thuis. Hoe krijgen zij een tweede kans?

“Mijn honden krijgen slagroomsoesjes”, vertelt Alie Pepping, voorzitter van Stichting Zino, al grinnikend. Omdat de stichting niet met een opvanglocatie werkt, kan ze op Dierendag alleen haar eigen honden verwennen. “Ze verdienen een extra wandeling of knuffel, maar eigenlijk zouden ze die aandacht alle 365 dagen moeten krijgen.” Zelf houdt de stichting zich bezig met het herplaatsen van honden. “We weten dat een directe herplaatsing van oud huis naar nieuw huis voor een hond vaak beter is.”

Niet zomaar een nieuw baasje

De kandidatenlijst voor potentiële baasjes bestaat uit bijna 300 geïnteresseerden uit heel Nederland, die zich voor een eenmalig bedrag hebben ingeschreven voor verschillende hondenrassen. Stichting Zino richt zich vooral op retrievers, jachthonden, waterhonden en spaniëls, omdat ze daarover de meeste kennis hebben. Met Dierendag ziet Pepping deze lijst niet groeien. “De mensen die zich bij ons aanmelden hebben bewust gekozen voor de eigenschappen en behoeften van deze honden. Iemand die zomaar een hond wil, gaat eerder naar een asiel om kopjes te kijken. Zo werkt het bij ons niet.”

Als een hond wordt aangemeld worden alle gegevens gecontroleerd en neemt een herplaatser (een vrijwilliger van Zino – red) contact op met de eigenaar voor een telefonische intake en een huisbezoek. Vervolgens wordt een profiel van de hond opgesteld, waarna zowel via de website als via de kandidatenlijst wordt gezocht naar een match. Is er van beide kanten een klik, dan volgt een begeleide kennismaking en daarna een proefplaatsing van minimaal twee weken. Daarna wordt besloten of de hond definitief bij het gezin blijft. 

Iemand die hierover kan meepraten is Herman Schipper (69). De vrijwilliger bij Stichting Zino adopteerde drie jaar geleden zelf ook twee herplaatshonden: waterhond Jurre en Friese Stabij Jenny. “Ze hadden allebei eerst een andere naam, maar bij mij krijgen ze altijd een nieuwe. Een nieuwe naam betekent een nieuwe start.”

‘Alsof hij wilde zeggen: dit is goed zo’

De komst van Jurre herinnert Schipper zich nog goed. De hond, toen nog een puppy, was al meerdere keren op proef geplaatst, maar dat liep telkens op niets uit. “Mijn eerste ontmoeting met Jurre was op een parkeerplaats”, vertelt hij. “Vanaf daar gingen we samen wandelen, buiten zijn vertrouwde territorium. Toen we terugkwamen stapte die zo bij me in de auto. Alsof hij wilde zeggen: dit is goed zo.”

Sindsdien is Jurre niet meer wegegaan. Die ervaring laat volgens Schipper zien hoe bijzonder de band met een herplaatshond kan zijn. Volgens hem zit waardering voor een hond dan ook niet in één dag per jaar. “Je hond extra verwennen hoeft niet speciaal op dierendag. Als je dat moet doen omdat het dierendag is, heb je de plank een beetje misgeslagen.” Zijn honden krijgen het hele jaar door volop aandacht. “Ze worden hier altijd al verwend. Ik zeg altijd: beter verwend dan verwaarloosd.” Lachend voegt hij daaraan toe: “Ik hoop dat ik eens door de honden word uitgekozen voor Dierendag.”

Zonder donaties geen tweede kans

Een succesvolle herplaatsing vraagt volgens hem vooral om geduld. “Een herplaatshond is heel dankbaar. Je moet een hond de tijd geven en accepteren dat hij een verleden heeft. Dat is een kwestie van geduld.” Om honden die kans te kunnen blijven bieden, is Stichting Zino afhankelijk van donaties. Daarom doet de stichting momenteel mee aan een collecte die wordt ondersteund door Stichting DierenLot. Tot en met 7 oktober wordt iedere donatie door hen verdubbeld. Daardoor kan Stichting Zino honden blijven helpen aan een tweede kans.

Mirthe Anthonisse

3 oktober 2026

De aftrap van TeamNL Moves vond woensdag plaats op het Roelof van Echten College (RvEC). De landelijke scholencompetitie voor middelbare scholieren ging dit jaar voor het eerst van start met een officiële opening, waarbij bekende TeamNL-sporters aanwezig waren. Onder hen voormalig RvEC- leerling en BMX’er Manon Veenstra. Waarom is er voor deze nieuwe opzet gekozen en hoe beviel de eerste aftrap?

“Omg, allemaal beroemde mensen”, fluistert een leerling tegen een klasgenoot terwijl ze met tientallen andere leerlingen de aula binnenloopt. De TeamNL-sporters kijken vanaf de zijkant toe hoe er tijdens de openingsmuziek direct wordt meegeklapt en regelmatig gejuich klinkt.

De toon is gezet

Even later barst echter een juichwedstrijd los tussen twee vakken in de zaal. De ene helft juicht namens Manon Veenstra en de andere helft namens atleet Keenan Blake. Al vóór het startsignaal schalt het enthousiasme door de zaal. Na twee rondes en een decibelmeting wordt Veenstra’s vak met 106,7 decibel uitgeroepen tot winnaar, waarna opnieuw luid wordt geapplaudisseerd.

Na een dansoptreden van oud-leerling Anne-Roos Jutstra en verhalen van de TeamNL-sporters volgt de officiële aftrap. De hele aula telt af, waarna midden in de zaal op een grote rode knop wordt gedrukt. Lange slierten confetti schieten de lucht in. Terwijl de leerlingen juichen en de confetti uit hun haar halen, haasten ze zich naar hun lokaal.

Waarom juist het RvEC?

In het 24-jarige bestaan van de schoolsportcompetitie is er nog nooit een officiële opening gedaan. Volgens de organisatie was het daar dit jaar wel tijd voor. “Met deze opening willen we LO-docenten en leerlingen enthousiasmeren om mee te doen. Uiteindelijk vormt de school het hart van TeamNL Moves”, vertelt projectleider Ruben Beekmans. Dat voor het Roelof van Echten College werd gekozen, is geen toeval. “Van alle middelbare scholen vind ik dat het RvEC het meest betrokken is bij TeamNL Moves. De school organiseert regiofinales, levert een bijdrage aan de landelijke finale en heeft ieder jaar veel deelnemers.”

Dat enthousiasme moet ook komen van de clinics die de TeamNL-sporters gedurende de dag verzorgen tijdens de gymlessen. Dat lijkt te werken. Tijdens de zitvolleybalclinic van topsporter Sanne Westenberg, doet Lieke (16) uit vwo 5 fanatiek mee. “Ik had nog nooit van zitvolleybal gehoord”, vertelt ze. “Het is leuk voor de afwisseling en je leert weer iets nieuws.” Vooral het verhaal van een paralympische sporter maakt indruk op haar. “Je vergeet soms hoe vanzelfsprekend lopen is, totdat je ziet hoeveel energie dat iemand met twee kunstbenen kost.”

Winst zit niet alleen in medailles

Tijdens TeamNL Moves, voorheen Olympic Moves, kunnen deelnemers kiezen uit achttien verschillende sporten. Er doen jaarlijks ruim 36.000 leerlingen mee. Zo’n 6.000 van hen plaatsen zich voor de landelijke finale in Papendal. Volgens Veenstra draait het om meer dan alleen winnen. “Ik hoop echt dat ze zien dat sport zoveel meer is. Het geeft kansen om jezelf te ontwikkelen, de wereld te zien en veel te leren.”

Die gedachten sluiten aan bij de kernwaarden van TeamNL Moves: inzet lef en support. Veenstra moedigt leerlingen dan ook aan om kansen te grijpen. “Ga ervoor, honderd procent. Zelfs als het niet wordt wat je uiteindelijk had gehoopt, is alles wat je onderweg meekrijgt al winst.”

Mirthe Anthonisse

24 september 2026

Tussen de struiken en eetbare planten van het Knabbelbos van Carpe Vitam in Elim kregen vijftien kinderen maandag een bijzondere onderscheiding. Zij vormen de eerste lichting Jeugdvoedselboswachters van Europa. „Als ik mocht kiezen blijf ik voor altijd voedselboswachter, maar ik weet niet zeker of dat van mama mag”, vertelt Jafeth (7) al schommelend.

Sinds maart dit jaar volgt een clubje kinderen uit groep 5 tot en met 8 een naschools programma van tien lessen. Daarin leren zij op een speelse en praktische manier over verschillende onderwerpen, zoals bodemleven, biodiversiteit en eetbare planten tot het zelf verbouwen van voedsel.

Meer dan een medaille

Tijdens de afsluitende bijeenkomst worden de kinderen één voor één naar voren geroepen, bij naam én voedselboswachter-bijnaam. Dewy Mulder, initiatiefnemer van het programma en eigenaresse van Carpe Vitam, reikt vervolgens een onderscheiding uit waarmee zij officieel Jeugdvoedselboswachter werden.

„Yenthe, ook wel Framblij genoemd, mag naar voren komen”, roept Mulder. Even later houdt Yenthe (10) haar medaille trots voor zich uit. „Vandaag hoorde ik voor het eerst dat ik dit kreeg. Ik vond het wel cool. Vooral hoe ze de medaille hebben gemaakt”, vertelt ze. Op de houten medaille staat de titel ’Jeugdvoedselboswachter’, samen met de drie kernwaarden van het programma: we geven om elkaar, we geven om de aarde en we geven weg waar we te veel van hebben.

De moestuin groeit thuis gewoon door

Voor sommige kinderen blijft de rol niet beperkt tot het voedselbos. Terwijl uitgeblazen paardenbloemen om zijn oren vliegen, vertelt Brent (12) dat hij thuis graag verder gaat. „Thuis heb ik een moestuin gemaakt. Daar groeien al pompoenen, pepers, aardappelen en aardbeien. Ik wil nog veel meer planten, want het is zo leuk om zelf dingen te laten groeien én te proeven.”

Zijn moeder, Jolien Kramer, ziet dat enthousiasme ook terug thuis. „Hij had een aardappel in de grond gestopt en daar heeft hij een hele emmer aardappels uit kunnen halen. Dat is super, want die hebben we thuis kunnen eten. Het is superinteressant en leuk om dingen van hem te leren.”

’Natuureducatie zou verplichte kost moeten zijn’

Ook Mulder vindt het belangrijk dat het niet bij deze tien lessen blijft. „Er is een chronisch tekort aan natuureducatie en kennis over voedsel.” Volgens haar zouden lessen over natuur en voedsel eigenlijk een vaste plek moeten krijgen binnen het onderwijs. „Natuureducatie zou verplichte kost moeten zijn. Omdat dat helaas niet zo is, is het een buitenschoolse activiteit geworden waarin een normaal curriculum wordt gecombineerd met natuureducatie. We tellen hier bijvoorbeeld vlinders en rekenen met hoeveel we er hebben gezien. Natuur, lezen, schrijven en rekenen kun je prima combineren.”

Dit programma kwam tot stand in samenwerking met basisscholen De Palm en De Vogelvlucht. Ook Bibliotheek Hoogeveen, SWW en het IVN droegen hun steentje bij. Het programma wordt momenteel geëvalueerd. In maart volgend jaar start er een nieuwe editie. Tot die tijd blijft Jafeth zich waarschijnlijk Jeugdvoedselboswachter voelen, al vermoedt zijn moeder dat er later een ander beroep op hem wacht.

Mirthe Anthonisse

24 september 2026

© Mirthe Anthonisse

Vanuit het principe ‘no wrong door’, opende Werkcentrum Hoogeveen donderdag officieel zijn deuren. Het voormalige Werkplein maakt daarmee plaats voor een plek waar iedereen terechtkan met vragen over werk, scholing en ontwikkeling. “Veel mensen denken dat het alleen een plek is voor werkzoekenden, maar ook mensen die al werk hebben kunnen hier terecht”, vertelt Peter Jansen, beleidsadviseur van gemeente Hoogeveen. 

De vernieuwde locatie aan het Dekkerplein stroomt vol met beleidsmakers en organisatoren. Qua inwoners, voor wie het Werkcentrum uiteindelijk bedoeld is, blijft het rustig. Ondertussen wordt alvast getoost, waarbij de ene cola in de lucht steekt en de andere de beker aantikt met een glas champagne. De borrelplanken die rondgaan worden neergezet en er wordt een schaar van de tafel gepakt. De ogen richten zich op het lint midden in de ruimte. “De arbeidsmarkt is krap, maar toch hebben we nog steeds een werkloosheid van meer dan vier procent”, vertelt wethouder Ronald Klok door de microfoon. “Dit Werkcentrum probeert die vraag en aanbod dichter bij elkaar te brengen. Zo gaan we meer mensen helpen aan werk én de kans om mee te doen in de maatschappij.”

De volgende stap begint hier

Tijdens de opening kunnen inwoners een zogeheten ‘loopbaanpad’ volgen. Deze route bestaat uit verschillende stops, waaronder een portrettekenaar, een professionele fotoshoot en een ‘vijf-minuten-loopbaangesprek’. Tijdens dat gesprek kunnen bezoekers onafhankelijk advies krijgen, of ze nu een baan hebben, werk zoeken of als ondernemer op zoek zijn naar personeel. Achter in de zaal bevindt zich ook een halte ‘cv-check’. Daar is werkzoekende Chuanmei Liu in gesprek met een werknemer van het Werkcentrum. De van oorsprong Chinese vrouw woont inmiddels zes jaar in Nederland en sinds een jaar in Hoogeveen. “Ik was hier vandaag voor het eerst”, vertelt ze. “We hebben mijn cv al een beetje verbeterd en volgende week kom ik terug met een tweede versie.”

De grootste misvatting

Hoewel duidelijk wordt dat het Werkcentrum er niet alleen is voor werkzoekenden, wil Jansen nog een ander misverstand uit de weg helpen. “De grootste misvatting is wellicht dat mensen denken dat als ze hier naartoe gaan, dat hier vacatures klaarliggen en dat ze direct een baan krijgen toegewezen. Maar het werkcentrum is meer bedoeld om mensen op weg te helpen als ze met een vraag zitten.” Met die gedachten kijkt ook wethouder Klok vooruit. “Ik hoop dat we over een jaar veel inwoners hebben geholpen aan werk, zodat zij weer kunnen meedoen in de maatschappij en zich gelukkiger voelen.”

Mirthe Anthonisse

19 september 2026

Opening van het Werkcentrum. © Mirthe Anthonisse

Egelopvanghuis ‘t Egelhuus is afgelopen juli verhuisd van Hollandscheveld naar Elim. Waarom was deze verhuizing nodig? En hoe gaat het met de egels?

Linda en Eddie de Jong van stichting ’t Egelhuus zijn in hun nopjes met hun nieuwe stek aan de Samuelswijk 9 in Elim. Dit komt omdat ze een mooie locatie hebben gevonden waar ze kunnen uitbreiden. Zo staat er op de nieuwe locatie een dubbelgarage waar ze meer hokken kwijt kunnen.

Steeds meer stekels achter de opvangdeur

Die extra hokken komen al snel van pas.“Het gaat niet zo best met de egels. We krijgen er steeds meer binnen”, vertelt Linda de Jong al snel. Het was een hete zomer met veel droogte. Hierdoor gaan de insecten dieper de grond in en kunnen de egels er niet meer bij. Dit leidt ertoe dat egels vermagerd en verzwakt binnenkomen. Naast meer egels, ziet de stichting ook meer klein wild voorbijkomen, zoals haasjes en eekhoorns. “Vijf jaar geleden zaten we rond de 200 egels per jaar. In 2025 net onder de 500 en nu al over de 500.”

Waarom kattenbrokjes beter zijn dan appels

Linda en Eddy zetten zich al veel in voor de egels in hun opvang, maar mensen kunnen ook vanuit huis helpen. “Als je een egel ziet, mag je ze gerust bijvoeren met kattenbrokjes”, vertelt de Jong. “Sommige mensen geven nog wel eens appels of gras, maar het zijn eigenlijk pure vleeseters en geen knaagdieren.” ’t Egelhuus adviseert specifiek Kattenbrokjes, omdat katten ook vleeseters zijn. Dit voer komt qua eiwitten het meest overeen met egelvoer. “Daarnaast mogen ze beslist geen melk, geef gewoon water.”

Niet alleen de egels kunnen extra hulp gebruiken

Als mensen liever op de locatie meehelpen, kan dit ook. ’t Egelhuus is nog op zoek naar vrijwilligers die minimaal één dag per week de egels een handje kunnen helpen. Aanmelden kan via info@egelhuus.nl.

Mirthe Anthonisse

20 september 2026

Foto’s van de nieuwe locatie van ’t Egelhuus. ©  ’t Egelhuus

De laatste happen gebak worden genomen en koffiekopjes staan verspreid over de tafel in het Raadhuis van Hoogeveen. Voor in de ruimte wordt een glazen plaquette overhandigd aan NIVO Schoonmaakdiensten: de SROI-award 2026. „Het is geen prijs die je wint, maar een erkenning die je wordt gegund”, zegt Karin Heeling-Uenk, regiocoördinator SROI. Wat houdt deze erkenning in en waarom viel de keuze op NIVO?

De SROI-award is een onderscheiding voor organisaties die zich inzetten voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en werd voor de tweede keer uitgereikt. Vorig jaar ging die naar NNCZ (Noord Nederlandse Coöperatie van Zorgorganisaties) en dit jaar schudt wethouder Ronald Klok de hand van Sjoukje Hottinga, manager Social Return bij NIVO. „Het ontvangen van deze award maakt me heel blij”, vertelt Nela Bartynska, assistent-rayonmanager van NIVO met een grote glimlach. Hottinga vult daarop aan: „Samen maken wij NIVO, is niet voor niets ons slogan. Wij geloven dat iedereen een kans verdient. Daarom kijken wij naar mogelijkheden en niet naar beperkingen.”

De waarde van waardering

Iemand die die kans heeft gekregen is Wioletta Nicinska, ook zij is vandaag aanwezig. De van oorsprong Poolse vrouw werkt inmiddels twee jaar voor NIVO in het raadhuis van Hoogeveen en ziet sindsdien positieve veranderingen in haar leven. „Deze baan betekent veel voor mij, want het geeft me rust”, vertelt ze. „Ik ga met plezier naar mijn werk en krijg complimenten voor wat ik doe. Dat maakt me trots. Met deze award voel ik me echt gezien.”

Naast Nicinska zit collega Nikola Lewandowska die tijdens de uitreiking veel voor haar vertaalt naar het Pools. Voor Lewandowska brengt haar werk bij NIVO meer dan alleen een baan. De invalkracht in het mobiele team keerde in juni terug naar het bedrijf na een periode in de horeca. „Deze baan geeft mij veel vrijheid en afwisseling, want ik verveel me snel. Door het contact met collega’s en klanten ben ik ook socialer en opener geworden. Daar ben ik het meest trots op.”

Afwachten verandert niets

Deze erkenning komt niet zonder reden, vertelt accountmanager Sociale Zaken Marco Schonewille. „NIVO laat zien dat je mensen nieuwe kansen kunt geven als je bereid bent iets meer tijd en aandacht te investeren. We roepen vaak dat er personeelstekorten zijn, maar als je blijft afwachten verandert er niets. Zoals het gezegde luidt: als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.”

Mirthe Anthonisse 

17 september 2026

Genodigden en medewerkers van NIVO Schoonmaakdiensten tijdens de uitreiking van de SROI-award 2026 in het Raadhuis van Hoogeveen. © Mirthe Anthonisse

Verbinding. Dat is wat Krakeel hoopt te bereiken met Colorday Krakeel deze zaterdag. Een middag die bol staat van kraampjes. „Iedereen kan zich aanmelden, maar het moet niet zo zijn dat het een tweedehandsrommelmarkt wordt”, vertelt Luuk Kruize, medeorganisator van Colorday. Maar wat kunnen bewoners dan wel verwachten?

Colorday Krakeel is georganiseerd door Initiatiefgroep Krakeel en het wijkcentrum. Het evenement wordt dan ook gehouden in en voor het wijkcentrum De Magneet, van 10.00 uur tot 16.00 uur. Een middag waar muziek, hapjes- en informatiekraampjes over verschillende culturen centraal staan.

Hapjes als brug tussen culturen

Bezoeker kunnen tijdens het evenement lekkernijen proeven van verschillende culturen. Denk onder andere aan snacks uit de Indische, Syrische en Palestijnse keuken. Deze zijn voor iedereen betaalbaar, want de organisatie heeft afgesproken dat de prijzen niet te hoog mogen zijn. Tussen het proeven door kunnen bezoekers ook optredens verwachten van Top Fit, Trio Raak en Hans Bakker.

Om hun culturen uit de wijk onder de aandacht te brengen, kunnen mensen die dat willen gratis een kraampje reserveren. Aanmelden voor een kraam kan tot uiterlijk 14 september via colorday.krakeel@gmail.com.  „Er worden maximaal zestig kramen beschikbaar gesteld, twintig daarvan kunnen gebruikt worden voor hapjes van verschillende culturen”, vertelt Kruize. De overige kramen kunnen worden gebruikt als informatiepunt over actieve groepen in de wijken.

Terug van weggeweest

Colorday werd eerder in Krakeel gevierd, maar stopte in 2011. „Er was geen tijd meer voor”, vertelt Kruize. Naar zijn verwachting wordt deze editie niet zo groot als vroeger, omdat ze nu met een nieuwe organisatie werken. Over de grootte maakt Kruize zich nog niet druk. „Ik hoop vooral dat er meer samenhorigheid is ontstaan na afloop van Colorday Krakeel. Het belangrijkste voor mij is dat er meer verbinding komt.”

Mirthe Anthonisse

14 september 2026

Johannes Sigmond, bekend als singer-songwriter Blaudzun, blikt terug op twintig jaar muziek met zijn album The Best Of. Zijn muziekstijl bestaat onder andere uit indiepop en alternatieve rock. Op vrijdag 11 september om 20.30 uur trapt hij zijn jubileumviering af in Het Podium in Hoogeveen. Een van onze redacteuren stelde hem hierover wat vragen.

Ben je al eens eerder in Hoogeveen geweest? Wat is je indruk van de regio?

„Ja, twee keer in het Tamboer. Ik vond het erg gastvrij en heb beide keren genoten. Het contact met publiek was ook leuk en reacties achteraf waren erg positief. Hoogeveen is de allereerste clubshow die ik doe dit jaar. Ik heb er zin in. Ze staan dan waarschijnlijk met een biertje in de hand, mee te swingen of te schreeuwen. In het theater hebben ze hun nette jasjes aan en zitten ze uitgezakt in de stoel lekker te luisteren.”

Je speelt drie exclusieve The Best Of clubshows (Het Podium in Hoogeveen, De Kroeppoekfabriek in Vlaardingen en Melkweg in Amsterdam), waarom deze drie?

„Tot half juni stond alles in het teken van mijn theatertoer. Toen dat afgelopen was, vroegen ze of ik hier en daar wat wilde spelen. Met een hele band achter je moet je soms zalen overslaan, want die zijn te klein. Doordat Het Podium verbouwd is, kunnen er meer mensen in. Ik wilde nu leuke uitstapjes gaan doen naar zalen die ik bijna niet doe.”

Muziek speelde al van jongs af aan een rol bij je, zowel thuis als in de kerk, maar je maakte eerst jarenlang achter de schermen muziek. Wat zorgde voor de switch in 2006 om definitief als soloartiest te gaan?

„Dat is al lang geleden, ik kan me eigenlijk niet meer anders voorstellen dan dat ik dit doe. Zelf ben ik een liedjesschrijver, ik schrijf liever eigen songs. Ik wilde m’n eigen stem zoeken, m’n eigen ding doen. Al die moeite die je doet, moet wel zin hebben. Je moet durven om voor jezelf te gaan.”

Als je één nummer zou moeten kiezen dat je carrière het best samenvat, welk nummer zou dat dan zijn?

„Echt een hele moeilijke vraag. Promises of No Man’s Land is de grootste hit, ik heb hiermee letterlijk de hele wereld over getourd. Die song heeft me veel gebracht, maar weet niet of dit hét nummer is. Heavy Flowers zegt misschien iets meer over wie ik ben als artiest. Daar zit meer gelaagdheid in, iets minder pop, wel dramatisch en melodisch, maar niet je average popsong. Daar ben ik denk ik net wat meer van.”

Wat kunnen bezoekers op 11 september verwachten van de show in Het Podium?

„The Best Of Blaudzun kunnen ze verwachten. Het gaat van grote hits naar kleine liedjes die voor mezelf en fans belangrijk zijn. Het is een feest van herkenbaarheid. Wellicht test ik wel iets splinternieuws uit op het publiek in Hoogeveen. Wij zijn er in ieder geval klaar voor. Als Hoogeveen er klaar voor is, wordt het een hele mooie avond.”

Mirthe Anthonisse

7 september 2026

Ruim 60 mensen waren woensdag aanwezig bij de eerste editie van Expeditie Democratie in theater De Tamboer in Hoogeveen.

Bij de ingang van het theater staan burgemeester Martijn Breukelman en directeur Pieter-Bas Rebers de inwoners al op te wachten. Met een grote glimlach en een handdruk begroeten ze iedereen, voordat de deelnemers over de rode loper naar binnen wandelen.

Expeditie Democratie is een initiatief van Provincie Drenthe, bedacht door commissaris van de Koning Agnes Mulder. Met deze bijeenkomst willen de provincie en de gemeente aan burgers laten zien dat democratie dichterbij is dan vaak wordt gedacht.

Het doel is woensdag om met elkaar in gesprek te gaan over de vraag of democratie werkt, en wat vinden Hoogeveners eigenlijk van de huidige democratie?

‘Echt in gesprek gaan is vaak lastig’

Paula Kleine, communicatie-adviseur bij Provincie Drenthe, kijkt aan het begin van de dag met veel enthousiasme naar de bijeenkomst. „Mensen vinden het vaak fijn om hun mening anoniem te geven over een onderwerp, maar om echt in gesprek te gaan is vaak lastiger. Dit is echter wel nodig om te zien hoe burgers denken over de democratie en over hun woonplaats.”

Na de opening gaat er een interactieve voorstelling van start, uitgevoerd door theatermakers Isil Vos en Niels Kuiters. De zaal wordt gevuld met zo’n 66 bezoekers, waarvan 18 leerlingen van het Alfa-college. Terwijl de oudere generatie netjes vooraan plaatsneemt, verzamelen de leerlingen zich op de aller achterste rij.

Van luisteren naar meepraten

Na een korte voorstelronde wordt er een touw over het podium gespannen, die als tijdlijn wordt gebruikt voor een korte geschiedenisles over het ontstaan van de democratie. Het touw wordt na de les doorgeknipt en er vindt een stemronde plaats. Bezoekers kunnen met rode (tegen), groene (voor) en blauwe (neutraal) kaartjes hun mening geven over verschillende stellingen.

Zo steunt 95 procent van de zaal een democratie gebaseerd op consensus, vinden alle aanwezige leerlingen dat de meerderheid zorg moet dragen voor de minderheid, dat mensen, natuur en dieren dezelfde rechten moeten hebben, je jezelf moet kunnen zijn, en dat er moeten worden geïnvesteerd in vrede.

’Onvrijwillig en zeer ondemocratisch’

’De democratie zoals die nu is, komt dicht genoeg in de buurt van hoe ik die graag zou zien’, is de laatste stelling die Vos voorlegt. „Iedereen die rood of blauw heeft gestemd, mogen bij ons op de vloer komen staan”, vertelt ze vervolgens. „Jullie zijn onvrijwillig en zeer ondemocratisch gekozen voor een gedachte-experiment.” Het publiek schrikt en loopt met enige tegenzin het podium op.

Het gedachte-experiment ’pijlen schieten’ gaat van start. „In de tijd van de Spartanen deden ze dat met echte pijlen. Dat hebben we nog voorgelegd aan De Tamboer, maar dat wilden ze niet. Wij moeten het dus doen met woorden vandaag”, grapt de theatermaker. De deelnemers op het podium moeten zich verplaatsen in de rol van Spartanen, terwijl de rest van de zaal de Atheners vormt. „Kijk naar die Atheners daar in de zaal, lekker onderuit gezakt in hun stoeltjes, vasthoudend aan een verouderd systeem: de democratie”, begint Vos het experiment.

Kritiek als scherpe pijlen

Eén voor één vuren de Spartanen hun pijlen af door de zin ’de democratie werkt niet, omdat…’ af te maken. Zo stelt een burger: „De democratie werkt niet, omdat politici niet goed kunnen luisteren naar elkaars standpunten.” Een ander wijst op de positie van de verliezers: „De democratie werkt niet, omdat de minderheid die niet gewonnen heeft ondergronds gaat en tegengaat.”

Daarna was het de beurt aan de Atheners om de democratie te verdedigen. „Jullie geven aan wat er allemaal fout kan gaan in een democratie, maar ik zou toch voor geen goud in een dictatuur willen wonen”, reageert een van hen. Een ander vat de boodschap van de middag samen: „De democratie, dat zijn wij. Dat bent u en dat ben ik. Daar moeten we samen aan werken.” Volgens de theatermakers draait democratie om gezien en gehoord worden. Op de slotvraag wie zich die middag niet gehoord voelt, blijft het in de zaal stil.

Ontmoeting als hoofdgerecht

De Passagezaal loopt leeg, en de bezoekers nemen plaats aan de tafels in de foyer voor een gezamenlijke lunch, verzorgd door vrijwilligers van het azc en De Tamboer. Terwijl er pompoensoep, wraps met falafel en belegde broodjes worden uitgedeeld, gaan de gesprekken verder. Een bezoeker merkt zelfs op dat de lunch „te kort” is, maar „de ontmoeting met verschillende mensen is waardevol.”

De afsluiting bestaat uit een spoken word-optreden van schrijver en muzikant Jooz. Hij heeft de hele middag als ’fly on the wall’ geluisterd naar alle gesprekken. Zijn woorden laten de zaal stil en aandachtig luisteren.

Burgemeester Martijn Breukelman kijkt tevreden terug op de bijeenkomst. „We hebben een hele mooie ochtend gehad. Je bent toch op zoek naar hoe we mensen weer enthousiast maken voor de democratie en nieuwe manieren vinden om hen te betrekken”, zegt hij. Vooral de gesprekken tussen mensen met uiteenlopende achtergronden maken indruk. „Het mooie is dat iedereen welwillend en vredelievend op zoek is naar een goede oplossing. Aan tafel zoek je samen naar verbinding.”

‘Het was geen verspilde tijd’

Die verbinding wordt ook ervaren door de aanwezige leerlingen van het Alfa-college. „Ik vond vandaag erg educatief”, vertelt Ryan Moes (16). „Je krijgt echt inzicht in hoe andere mensen naar de wereld kijken.” Zijn klasgenoot Joris Ram (15) deelt die mening. „Je spreekt veel mensen in één keer en dat gebeurt niet vaak.” Hoewel de jongens vooraf niet goed wisten wat ze konden verwachten, zijn ze het na afloop eens: „Het was geen verspilde tijd”.

Henk (72) en Marie (73) Lunenborg gingen met een open blik naar de bijeenkomst. „Je weet niet wat je kan verwachten, maar het overtrof onze verwachtingen”, stelt Henk. „Alles werd goed uitgediept, en er was veel actie en reactie.” Henk en zijn vrouw hopen dat de gemeente Hoogeveen naar haar burgers gaat luisteren. „Niet alleen vandaag, maar ook in de toekomst”, besluit hij.

Mirthe Anthonisse, Lyanne Blokzijl 

9 september 2026

Wandré Pekel (58) nam samen met zijn hond Hunter zaterdag deel aan het NK politiehonden in het Jan Louwes Stadion in Eindhoven. Hier streed de absolute top van Nederlandse werkhonden en hun geleiders om de nationale titel. Hoever schopt het Hoogeveense duo het?

Wandré Pekel richt zich, naast zijn baan bij DOC Kaas, graag in zijn vrije tijd op het africhten van politiehonden bij de Politiehondenvereniging Hoogeveen. Zijn hond Hunter heeft al eerder de certificaten Politiehond 1 (basisprogramma), Politiehond 2 (vervolg/gevorderd niveau) en Objectbewakingshond behaald. Voor de kwalificatie van het NK zijn niet alleen deze certificaten met hoge resultaten nodig, maar ook een hoge score in de nominatieronde. Deze vond afgelopen juli plaats. Daar lieten Pekel en Hunter geen enkel punt liggen en mochten hierdoor naar Eindhoven.

Strijd op topniveau

Op het NK, ook wel de Nationale Kampioenschappen van de Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging (KNPV), konden bezoekers genieten van oefeningen binnen de programma’s Politiehond 1 (PH1) en Politiehond 2 (PH2). Honden streden daarnaast in disciplines als Speuren, Detectie en Reddingswerk, waarbij in het zwaardere PH2-progamma ook de discipline Objectbewaking hoorde. Dit is een onderdeel waarbij de hond zelfstandig en zonder geleider een specifiek voorwerp moet bewaken. Een pakwerker (iemand die een vreemde speelt – red) mag pas worden gebeten als deze het object daadwerkelijk probeert te stelen.

Een lange dag, groot resultaat

„Het was een lange dag. We zijn ’s morgens om kwart voor vijf vertrokken en om kwart voor zeven aangekomen in Eindhoven. ’s Avonds om negen uur weer thuis, maar het was het waard”, vertelt Pekel. Hij werd met Hunter vijfde op het onderdeel Objectbewaking. „Helaas geen eerste plaats maar wel een verdiende vijfde plaats van Nederland. Eigenlijk is het de vijfde plaats van de wereld, zei een kameraad van mij, want er is geen WK”. „Volgend jaar proberen we er weer te zijn maar dan met het programma Politiehond 2.”

Mirthe Anthonisse

10 september 2026